Mleka migdałowego nie kupuję. Domowe jest tańsze i zdrowsze, a robi się w 3 minuty

Sklepowe mleczka migdałowe są co najmniej dwa razy droższe od mleka krowiego, a produkty z wyższej półki kosztują nawet 4-5 razy więcej. Po co jednak przepłacać za gotowy napój, który często jest naszpikowany dodatkami „E”, skoro można łatwo zrobić go w domu? Polecam metodę, dzięki której mam go w cenie zwykłego mleka, a przy tym jest całkiem naturalny.

Ile migdałów jest w mleku migdałowym?

Ten napój roślinny bywa uważany za lepszy od innych – w przeciwieństwie do owsa, ryżu czy kokosa, migdały są niezłym źródłem białka. Niestety, tylko nieliczne produkty zapewniają istotne dawki tego składnika. Ma to związek z ich składem. W sklepowych mlekach może być zawarte jedynie 1-2% migdałów, czyli 10-20 g na litr. To oznacza, że w całym kartonie jest najwyżej kilkanaście sztuk. Przeciętny poziom migdałów wynosi natomiast 2-3%. W wyrobach oznaczonych jako ekologiczne sięga 4%, a tylko w nielicznych jest ich 7-8%.

Tak małe użycie surowca wynika nie tylko z jego ceny. Powodem jest także duża ilość tłuszczu, która podbija kaloryczność napoju. Sprawia ponadto, że płyn łatwo się rozwarstwia bez dodatku stabilizatorów. Niestety, mały udział migdałów oznacza też niski poziom białka.

Białko i kalorie w napojach migdałowych

Choć w sklepach jest wiele takich napojów, dzielą się na dwie grupy. Przy poziomie 2-2,5% migdałów te bezcukrowe mogą zapewniać niecałe 0,5 g białka i 14 kcal w 100 ml. Wraz z ilością migdałów wartości rosną do 1 g białka i około 35 kcal. W tych słodzonych (2% migdałów) wciąż jest mniej niż 0,5 g białka, ale już nawet 25 kcal. Natomiast w wersje oznaczane jako barista (do spieniania) dostarczają w tej porcji nawet do 40 kcal.

Mleko to nie jest więc dobrym źródłem białka. A oprócz syntetycznych witamin i minerałów, często ma w składzie także szereg dodatków do żywności.

Mleczko migdałowe to nie tylko migdały i woda

Przy jego wyborze najlepiej spojrzeć na podane składniki. Dobrym produktem na co dzień jest mleko z „czystą” etykietą, które oprócz surowca i wody zawiera takie naturalne dodatki, jak skrobia z tapioki, aromat migdałowy czy lecytyna. Dużo częściej są to jednak różnego rodzaju związki stabilizujące (guma guar, gellan, karagen, mączka chleba świętojańskiego). Choć wszystkie są uznawane za bezpieczne, spożywane na co dzień mogą wpływać między innymi na funkcjonowanie jelit, zwłaszcza u podatnych osób. Dlatego napój wolę robić sama, co nie jest ani pracochłonne, ani uciążliwe.

Sposób na domowe mleko migdałowe

Klasyczna metoda jego przygotowania polega na rozdrabnianiu migdałów z wodą. Moczy się je przez noc, obiera i odmierza szklankę na 3-4 szklanki wody. Później odciska się płyn, czyli właściwy napój, a w chuście serowarskiej lub gazie zostają wytłoki. Można wykorzystać je np. w deserach, ale przy regularnym szykowaniu część z pewnością wyląduje w koszu.

Ja robię to jednak inaczej – łatwiej, szybciej i bez wyrzucania. Z moim mlekiem wypijam całe migdały, a więc również zawarty w nich błonnik i inne związki nierozpuszczalne w wodzie. Nie moczę ich i nie obieram, ponieważ sięgam po gotowe płatki ze sklepu. Partię na napój podprażam w stu stopniach Celsjusza na lekko rumiany kolor. Stają się wtedy aromatyczne i kruche. Wystarczy zblendować około 3 łyżek z wodą (daje to 6% surowca) i używać na świeżo. Ilość można zwiększyć, ale przy takiej porcja 100 ml zapewnia 33 kcal, 1,2 g białka i 2,8 g tłuszczu. Gdy kupię płatki w dyskoncie, cena mleczka jest podobna, co mleka od krowy.

Czytaj też:
Pączki za grosze? Znane sklepy prześcigają się w ofertach. Żabka kusi ekspresową dostawą Czytaj też:
Dietetyk radzi: to najzdrowsze mleka roślinne z Biedronki. Sprawdź, po które lepiej nie sięgać